Χρειαζόμαστε ένα Κοινοβούλιο ευθύνης 

Γράφει ο Γιάννης Η. Κάκανος 

Τέως ανεξάρτητος υποψήφιος βουλευτής στις εκλογές του 2009 με το ΠΑΣΟΚ. “Σήμερα στα 70 εκτός μάχης, με λόγο ευθύνης”.  

Ολοταχώς προς εθνική αναγέννηση με ένα Κοινοβούλιο ευθύνης για τη σωτηρία της χώρας. Οι καιροί είναι πονηροί και επικίνδυνοι. Οι διαχρονικά ένοχοι κυβερνητικοί χειρισμοί, με την ανοχή και πολλές φορές τη συνενοχή της αντιπολίτευσης, έφεραν τη χώρα στο χείλος του γκρεμνού. 

Και παρά ταύτα, βλέπουμε πως η πολιτική παρακμή καλά κρατεί. Ζούμε με τη σημερινή κυβέρνηση των περισσότερων σκανδάλων όσο ποτέ άλλοτε στα χρόνια της μεταπολίτευσης.

Σκάνδαλα που δεν αγγίζουν μόνο τη διαφάνεια, αλλά την ίδια την αξιοπρέπεια του πολίτη, την καθημερινότητα του, το μέλλον των παιδιών του. 

Κύλησαν τόσες δεκαετίες, άλλαξαν τόσες γενιές κι ενώ  η Ελλάδα μας, με τον πλούτο της, την ιστορία της, τους ανθρώπους της, θα έπρεπε να είχε μεγαλουργήσει, σήμερα  κινδυνεύει με συρρίκνωση, με  αφανισμό, με δημογραφική και παραγωγική κατάρρευση. 

Κόμματα που δοκιμάστηκαν και απέτυχαν παταγωδώς, εξακολουθούν να διεκδικούν κοινοβουλευτική παρουσία με τους ίδιους υποψήφιους. Βουλευτές με 20 και 30 χρόνια στα κοινοβουλευτικά έδρανα, χωρίς ένα ένσημο στον ιδιωτικό τομέα, χωρίς να έχουν δουλέψει ποτέ στην πραγματική οικονομία, να έχουν ιδρώσει, να έχουν απολυθεί, να έχουν αγωνιστεί για ένα μεροκάματο. 

Μια κατάσταση αδικαιολόγητη και βαθιά άδικη για τη νέα γενιά. Αν έστω και την τελευταία ώρα δεν ανατραπεί αυτή η νοοτροπία, η χώρα μας κινδυνεύει. Χρειαζόμαστε ένα Κοινοβούλιο Ευθύνης. Όχι ένα Κοινοβούλιο καριέρας και ατιμωρησίας. Ένα Κοινοβούλιο με νέα πρόσωπα, ηλικίας από 28 μέχρι 68 ετών, με αξίες, με ήθος, με επαγγελματική επιτυχημένη διαδρομή κυρίως στον ιδιωτικό τομέα, ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει παραγωγή, τι σημαίνει ανεργία, τι σημαίνει να κρατάς μια επιχείριση, μια οικογένεια όρθια. Και αυτό επειδή αν έχεις αποτύχει στον γάμο σου δύο και τρεις φορές, δεν είναι δυνατόν να επιτύχεις στην πολιτική. Άνθρωποι που θα μπουν στην πολιτική για να προσφέρουν και όχι για να βολευτούν. Που θα λογοδοτούν και δεν θα κρύβονται πίσω από ασυλίες. Που δεν θα αποδεχτούν ο μισθός τους να υπερβαίνει τις 3.000 ευρώ, με μόνη εξαίρεση των υφυπουργών, υπουργών και πρωθυπουργού να ανέρχεται έως τις 4.000 ευρώ. Μόνο έτσι θα σωθεί η χώρα. Μόνο με μια προοδευτική, λαϊκή ανατροπή που θα βάλει στο κέντρο τον άνθρωπο, τη διαφάνεια, τη δικαιοσύνη, την αξιοκρατία και την αποκατάσταση κάθε κρατικής αδικίας. Ο λαός πρέπει να πάρει την τύχη στα χέρια του. Γιατί η Ελλάδα το αξίζει!