ΧΩΡΙΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ – Οδοιπορικό στο Σπήλι, τον Σωματά και την εκκλησιά του Αγίου Παϊσίου στο νομό Ρεθύμνου 

Υπάρχουν εκδρομές που γεμίζουν απλώς μια ημέρα και υπάρχουν κι εκείνες που γεμίζουν την ψυχή με εικόνες, συγκινήσεις και αναμνήσεις. Είναι οι διαδρομές που δεν μετριούνται με τα χιλιόμετρα που διανύουμε αλλά με τις ομορφιές που αντικρίζουμε, τους τόπους και τις παραδόσεις που γνωρίζουμε καθώς και, τους ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόμαστε τη χαρά της περιήγησης.

Η Κρήτη, ευλογημένος τόπος με βαθιές ιστορικές ρίζες, απαράμιλλη φυσική ομορφιά και πλούσια πνευματική παράδοση, κρύβει σε κάθε γωνιά της μικρούς θησαυρούς. Χωριά που κρατούν αναλλοίωτη την ταυτότητά τους, εκκλησιές που στέκουν ως φάροι πίστης και πολιτισμού, αλλά και τόπους που διατηρούν ζωντανή τη μνήμη ανθρώπων οι οποίοι άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στον τόπο μας.

Μια τέτοια όμορφη εμπειρία ζήσαμε το Σάββατο, με τη μονοήμερη εκδρομή του Συνδέσμου Αποστράτων Σωμάτων Ασφαλείας Νομού Χανίων στο γειτονικό Ρέθυμνο.

Με αφετηρία την πλατεία Ελευθερίας και διάθεση γεμάτη προσμονή, ξεκινήσαμε ένα ταξίδι με ξεχωριστούς σταθμούς. Πρώτος προορισμός μας, για προσκύνημα και πνευματική ανάταση θα ήταν η πέτρινη εκκλησιά του Αγίου Παϊσίου, χτισμένη πάνω σε έναν πανοραμικό βραχόλοφο στην περιοχή του Δαμνονίου. 

Προηγήθηκε όμως το ιστορικό και πανέμορφο Σπήλι, τόπος καταγωγής του αείμνηστου μεγάλου λυράρη Θανάση Σκορδαλού, που με τη μουσική του σφράγισε ανεξίτηλα την κρητική παράδοση. Τελευταίος σταθμός μας ο Σωματάς, όπου μας περίμεναν το καλό φαγητό, η ζεστή φιλοξενία και ένα όμορφο μουσικοχορευτικό πρόγραμμα στην θαυμάσια ταβέρνα του “Χατζησπύρου”.

Πέρα όμως από τις ομορφιές των τόπων και τις ευχάριστες στιγμές της εκδρομής, αξίζει να σταθούμε και σε κάτι ακόμη, που αποτελεί ίσως το σημαντικότερο κέρδος αυτών των συναντήσεων που είναι η δύναμη της συλλογικότητας και της ανθρώπινης επικοινωνίας.

Ο Σύνδεσμος Αποστράτων Σωμάτων Ασφαλείας Νομού Χανίων, με μπροστάρη τον επί εννέα συναπτά έτη πρόεδρό του, τον αγαπητό σε όλους Σπύρο Μαυράκη, έχει καταφέρει να δώσει μια ξεχωριστή διάσταση στην παρουσία και τη δράση του. Με τις πολιτιστικές, κοινωνικές και φιλανθρωπικές πρωτοβουλίες του, έχει ενισχύσει τους δεσμούς μεταξύ των μελών και έχει καταφέρει να τριπλασιάσει τον αριθμό των μελών του Συνδέσμου, από το 2017 μέχρι σήμερα.

Ο γράφων, ως ένας από τους αποστράτους και μέλος του Συνδέσμου, αισθάνεται την ανάγκη να εκφράσει δημόσια, έστω και μέσα από αυτές τις λίγες γραμμές, την εκτίμηση και την ευγνωμοσύνη του προς τον συνάδελφο και φίλο Σπύρο Μαυράκη. Η προσπάθειά του να καλλιεργήσει πνεύμα ενότητας, αλληλεγγύης και αλληλοϋποστήριξης μεταξύ μας αξίζει τον έπαινο όλων μας. Γιατί ένας σύλλογος δεν μετριέται μόνο από τον αριθμό των μελών του, αλλά κυρίως από τους δεσμούς που δημιουργεί, τις αξίες που υπηρετεί και το έργο που αφήνει πίσω του.

Και με αυτές τις όμορφες σκέψεις, συνεχίζουμε το οδοιπορικό μας στους τόπους, στις εκκλησιές και στις ανθρώπινες ιστορίες της κρητικής γης. 

Για τον κύριο προορισμό μας που ήταν το πετρόκτιστο εκκλησάκι του Αγίου Παϊσίου, ενημερωθήκαμε από τον αρχηγό της εκδρομής και πρόεδρο του Συνδέσμου Αποστράτων Σπύρο Μαυράκη, τα εξής: “ Οι κτήτορες της εκκλησίας του Αγίου είναι από το χωριό Λευκόγεια του Δήμου Αγίου Βασιλείου. Πρόκειται για την ευσεβή οικογένεια Μαστραντωνάκη η οποία εκπλήρωσε το τάμα της στον Άγιο Παΐσιο  Ιδιαίτερα συγκινητικό γεγονός σε αυτή την απόφαση είναι πως όλα τα υλικά τα κουβάλησαν με τα χέρια στην απότομη πλαγιά ενός τεράστιου βραχόλοφου. Το έκτισαν το 2015 δηλαδή την χρονιά που ο μοναχός Παΐσιος ο Αγιορείτης, κατά κόσμον Αρσένιος Εζνεπίδης, ανακηρύχθηκε Άγιος, στις 13 Ιανουαρίου. Η εκκλησία δεν έχει παγκάρι καθώς η οικογένεια των κτητόρων της αρνήθηκε να το κάνει εμπορικό, κάτι σπάνιο, ίσως και μοναδικό σε όλη την οικουμένη. Να υπενθυμίσω όμως ότι έχουμε και εμείς στα Χανιά εκκλησία του Αγίου Παϊσίου στο Αγροκήπιο η οποία ανήκει στη δραστήρια Ενορία του Αγίου Χριστοφόρου. Κτήτορας της είναι η ίδια η Ενορία και η Ιερά Μητρόπολη Κυδωνίας και Αποκορώνου. Η εκκλησία θεμελιώθηκε το 2019 και αποπερατώθηκε με συνδρομές και δωρεές πιστών για να γίνουν τα εγκαίνια φέτος, τον Ιούλιο που μας πέρασε”, ενώ καταλήγοντας επεσήμανε ότι  “ υπάρχει όμως για όσους δεν το ξέρουν κι ένα μικρό οικογενειακό εκκλησάκι του καθ οδόν για τον Στύλο Αποκορώνου. Η μνήμη του Αγίου Παϊσίου, τιμάται κάθε χρόνο στις 12 Ιουλίου”. .   

Για το χωριό Σωματά πληροφορηθήκαμε τα παρακάτω από τον μόνιμο κάτοικο.Γιάννη Χατζησπύρο που συναντήσαμε περπατώντας στο χωριό: “ Ο Σωματάς είναι ένα χωριό με 200 περίπου μόνιμους κατοίκους μαζί με τους καινούργιους που έχουν έρθει. Στα παλιά χρόνια όταν ήμουν μαθητής του Δημοτικού Σχολείου ήταν ο ίδιος περίπου αριθμός των μονίμων κατοίκων μόνο που τότε υπήρχαν περισσότερα παιδιά. Στο Δημοτικό Σχολείο που σήμερα έχει έδρα ο Πολιτιστικός μας Σύλλογος, κτίστηκε το 1962 και ήταν μονοθέσιο εξατάξιο. Σε αυτό πήγα κι εγώ το 1969. Στην Α’ Τάξη ήμασταν 40 παιδιά. Πριν από αυτό το σχολείο λειτουργούσε ένα άλλο. Κεντρική μας εκκλησία είναι ο Αϊ Γιώργης κι έχουμε ακόμα την Παναγία που είναι και κοιμητήριο αλλά και του αρχιστράτηγου Μιχαήλ. Όλες γιορτάζονται πανηγυρικά. Το χωριό μας έχει αναπτύξει μια πολύ καλή τουριστική υποδομή με ενοικιαζόμενες παραδοσιακές βίλες, την ταβέρνα του αδελφού μου, τα παραδοσιακά καφενεία και είμαστε πολύ κοντά με την πόλη του Ρεθύμνου”. .     

Γιάννης Η. Κάκανος 

Υπαστυνόμος Β’ ε.α. .

Πάνω στιγμιότυπα από το Σπήλι.

……………………………………………………………………………………………….

Στιγμιότυπα από το προσκύνημα στην εκκλησιά του Αγίου Παϊσίου. Μια εκκλησιά χωρίς παγκάρι…

……………………………………………………………………….

Στιγμιότυπα από την ταβέρνα με πλούσια περιποίηση και υπέροχο μουσικοχορετικό πρόγραμμα με άρωμα παράδοσης. Στα λαούτα ήταν ο Ραφαήλ Παλιεράκης με τον Ανδρέα Χατζησπύρο και στη λύρα ο Στρατής Γουνάκης.

Το ρεπορτάζ θα δημοσιευθεί ολοκληρωμένο τη Δευτέρα στα “Χανιώτικα νέα”.


Comments

Μία απάντηση στο “ΧΩΡΙΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ – Οδοιπορικό στο Σπήλι, τον Σωματά και την εκκλησιά του Αγίου Παϊσίου στο νομό Ρεθύμνου ”

  1. Κωστας Γιαννουλακης Avatar
    Κωστας Γιαννουλακης

    Ο συνεκτικός δεσμός των αποστράτων δεν διατηρείται απλώς από την κοινή επαγγελματική τους διαδρομή, αλλά κυρίως από την αλληλεγγύη, τον αλληλοσεβασμό και την ανθρώπινη επικοινωνία που συνεχίζουν να τους ενώνουν και μετά την αποχώρησή τους από την ενεργό υπηρεσία. Γιατί η ιδιότητα του συναδέλφου δεν συνταξιοδοτείται ποτέ· μετατρέπεται σε δεσμό ζωής, φιλίας και αλληλοϋποστήριξης.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *