Ξεφυλλίζοντας το παλιό άλμπουμ των φωτογραφιών, στάθηκα σε εικόνες που ξύπνησαν βαθιές μνήμες και με γέμισαν συγκίνηση. Ανάμεσά τους ξεχώρισε εκείνη με το ποδήλατο μου, τότε που ήμουν μόλις 12 ετών. Στο χέρι κρατούσα μια φωτογραφική μηχανή, σαν να προμήνυε, ίσως, μια έμφυτη κλίση προς τη δημοσιογραφία.
Λίγες σελίδες παρακάτω, μια άλλη φωτογραφία όταν ήμουν 22 χρονών, δίπλα στο μοτοποδήλατο μου, με το βλέμμα στραμμένο μπροστά, γεμάτο ανυπομονησία για το μέλλον. Και έπειτα, μια τρίτη εικόνα· στα 36 μου πλέον, στην αερολέσχη Χανίων, την ώρα της εκπαίδευσής μου ως χειριστής ελαφρών αεροσκαφών. Μια πορεία που μοιάζει να ενώνει τις παιδικές αναζητήσεις με τα ώριμα όνειρα
Κοιτώντας αυτές τις φωτογραφίες, δεν βλέπω απλώς στιγμές του παρελθόντος, αλλά μικρούς σταθμούς μιας πολυκύμαντης διαδρομής που συνεχίζεται, καθώς βαδίζω ήδη στο εβδομηκοστό έτος της ζωής μου.
Γιάννης Η. Κάκανος
Αφήστε μια απάντηση