Ένα από τα αμέτρητα οδοιπορικά στην 25χρονη δημοσιογραφική μου διαδρομή ως τακτικός συνεργάτης της καθημερινής εφημερίδας “Χανιώτικα νέα”, είναι και αυτό στο χιονισμένο, ιστορικό Θέρισο Χανίων αρχές Ιανουαρίου του 2007. .
Στην περιοχή, το τοπίο ήταν ντυμένο στα λευκά. Τα γυμνά δέντρα στέκονταν σιωπηλά, οι βράχοι αγέρωχοι. Μέσα σε αυτή τη χειμωνιάτικη γαλήνη, συνάντησα το κοπάδι να κατεβαίνει τον δρόμο, μια ζωντανή παρουσία που έσπαζε τη σιωπή του χιονιού.
Λίγο πιο πέρα, καθισμένος σε έναν βράχο, με τη γκλίτσα στο χέρι, ο ηλικιωμένος κτηνοτρόφος αγνάντευε τον τόπο του. Η μορφή του, σμιλεμένη από τον χρόνο και τις δυσκολίες, απέπνεε αντοχή και γαλήνη μαζί, σαν να ήταν ένα με το τοπίο.
Στη σύντομη συνομιλία μας ξεδιπλώθηκε η βαθιά του αγάπη για τον τόπο όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε και συνεχίζει να αγωνίζεται. “Πολλές οι δυσκολίες”, είπε, “μα όσοι μένουμε εδώ, έχουμε τον καθαρό αέρα, τη σωστή τροφή και το αγνό κρασί. Αυτά μας κρατούν δυνατούς και μας κάνουν να νιώθουμε νέοι”. Τα λόγια του είχαν τη ζεστασιά της αλήθειας και τη δύναμη της.
Το Θέρισο δεν είναι μόνο ιστορία· είναι η καθημερινή ζωή των ανθρώπων του, που επιμένουν να μένουν στα χωριά, παρά τις αντιξοότητες.
Και ύστερα, μέσα στο χωριό στη ζεστασιά της παρέας, σε μια από τις φιλόξενες ταβέρνες. Εκεί όπου το τζάκι σιγοκαίει, τα ποτήρια γεμίζουν και οι κουβέντες γίνονται γέφυρες ανάμεσα στο χθες και το σήμερα.
Ακολουθούν στιγμιότυπα από το χιονισμένο πανέμορφο χωριό του αγώνα.
……………………………………………………………
Αφήστε μια απάντηση