Με λαμπρότητα γιορτάστηκε το πρωί της Παρασκευής 8 Μαΐου 2026 ο εορταζόμενος Ιερός Ναός στους Κάμπους Κεραμειών, αφιερωμένος στον Ευαγγελιστή της αγάπης, Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, τιμώντας τη μνήμη του παρουσία αρκετών προσκυνητών.
Στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία συλλειτούργησαν ο παλιός εφημέριος πρωτοπρεσβύτερος Εμμανουήλ Χατζηδάκης με τον τοπικό εφημέριο π. Κυριάκο Κουρνιζάκη.
Αμέσως μετά στην πλατεία του χωριού τελέστηκε η καθιερωμένη επιμνημόσυνη δέηση τιμής και μνήμης θυμάτων Γερμανικής Κατοχής και λοιπών πεσόντων κατά τη διάρκεια τοπικών επαναστάσεων.με τη συμμετοχή και του πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Θωμαδάκη εκπροσωπώντας την Ιερά Μητρόπολη Κυδωνίας και Αποκορώνου.
Την εκδήλωση παρουσίασε η Κατερίνα Μπικάκη καλωσορίζοντας τις αρχές και τον κόσμο, ενώ το παρών έδωσαν πολιτικές και αυτοδιοικητικές Αρχές με τον βουλευτή Χανίων Νέας Δημοκρατίας Αλέξανδρο Μαρκογιαννάκη, τον αντιπεριφερειάρχη Χανίων Νίκο Καλογερή, τον αντιδήμαρχο Δήμου Χανίων Ιωάννη Νικηφοράκη, τον πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου, Τάσου Πολιτάκη, τον πρόεδρο της δημοτικής κοινότητας Κάμπων, Κυριάκο Ξηράκη, εκπροσώπους συλλόγων, φορέων και αντιπροσωπεία του Συλλόγου διατήρησης παλιών αυτοκινήτων.
Στο ιστορικό της εορταζόμενης εκκλησίας του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και της πέριξ περιοχής επεσήμανε ο αρχιτέκτονας μηχανικός Μιχάλης Κατσανεβάκης που ήταν και κεντρικός ομιλητής.ότι “ όλη την περιοχή από τα Μεγάλα Χωράφια εκεί που είναι η αρχαία πόλη Απτέρα, τον Στύλο, το Πρόβαρμα, τον Σαμωνά, εδώ τους Κάμπους και μέχρι το Μαδαρό, υπάρχουν τα όρια της ιδιοκτησίας της Ιερά Μονής Πάτμου ακόμη σε έγγραφα, όπως και πολλά επίσης χαρακτηριστικά στοιχεία που σώζονται μέχρι σήμερα ότι είχαν παραχωρήσει οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες στον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο στο μοναστήρι της Πάτμου. Εκείνη την περίοδο άρχισαν να χτίζονται εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο εδώ στους Κάμπους, στο Μαδαρό, τον Σαμωνά και τον Στύλο”.
Στην ομιλία του αναφέρθηκε εκτενώς σε ιστορικά ντοκουμέντα της περιόδου της Γερμανικής Κατοχής εστιάζοντας στα τραγικά γεγονότα που σημάδεψαν τους Κάμπους τον ΜάΙο του 1944 χαρακτηρίζοντας “θλιβερό”, το πανηγύρι της παραμονής και της ημέρας της γιορτής 7 και 8 Μαΐου 1944 καθώς είχε προηγηθεί στο χωριό ο αφοπλισμός μέρους του Τάγματος Παπαγιαννάκη από τον ΕΛΑΣ στις 25 του Μάρτη 1944 και η μεγάλη γιορτή το Πάσχα, τον Απρίλη, πάλι με την συμμετοχή όλου του ΕΛΑΣ του Ν. Χανίων και Ρεθύμνης.Λίγες μέρες αργότερα, την παραμονή του πανηγυριού του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, στις 7 Μαΐου 1944, ο Γερμανικός στρατός εξορμά και συλλαμβάνει περί τους ογδόντα κατοίκους του χωριού. Περιττό να πούμε ότι η σκοπιά είχε εγκαταλειφθεί καθ’ όσον πίστευαν ότι οι Γερμανοί είχαν χάσει τον πόλεμο. Οι Γερμανοί καλά πληροφορημένοι περίμεναν να βραδιάσει ούτως ώστε να συλλάβουν όλους τους κατοίκους που θα είχαν επιστρέψει στις οικίες τους. Είκοσι τέσσερις εκ των Καμπιανών αιχμαλώτων μεταφέρθηκαν εις Ηράκλειο, απ΄ όπου την 8η Ιουνίου 1944 επιβιβάστηκαν στο μοιραίο πλοίο «ΤΑΝΑΪΣ» , μαζί με τους Εβραίους των Χανίων (269;) , Ιταλούς και άλλους κρατούμενους.
Σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής του λιμένος Ηρακλείου, όταν οι Καμπιανοί επιβιβάστηκαν στο μοιραίο πλοίο τραγουδούσαν ριζίτικα, λες και προέβλεψαν το μέλλον των ολίγων ωρών τους ακόμα. Το πλοίο τορπιλίστηκε στις 03,12’ της 9ης Ιουνίου 1944, 33 μίλια βορειοανατολικά του Ηρακλείου με ελάχιστους διασωθέντες, περί τα 50 άτομα, προφανώς όσοι ευρίσκοντο στο κατάστρωμα και όχι εκ των αιχμαλώτων, που ήταν κλεισμένοι στα αμπάρια”. .
Στους χαιρετισμούς που απηύθυναν στην εκδήλωση ο βουλευτής Χανίων . Αλέξανδρος Μαρκογιαννάκης,τόνισε: “Η τιμή στη μνήμη των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας στα Κεραμειά και σε ολόκληρη την Κρήτη και στους αγωνιστές κατά των κατακτητών είναι ιστορικό μας χρέος και ως Κρητικοί το εκπληρώνουμε με συνέπεια. Ακόμα περισσότερο, σε μια συγκυρία κατά την οποία η παγκόσμια ειρήνη βρίσκεται σε απειλή, η μνήμη της φρίκης των πολέμων οφείλει να μένει άσβεστη δύναμη αποτροπής της επανάληψής τους..”.
Ο αντιπεριφερειάρχης Νίκος Καλογερής τόνισε: “Μια εκδήλωση χαράς με το πανηγύρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου εδώ στο χωριό μας πριν από 82 χρόνια κατέληξε σε θρήνο. Έχουμε λοιπόν αυτή την ιδιομορφία με το πανηγύρι μας να είναι συνδεδεμένο με τον θάνατο των συνανθρώπων μας με τον χειρότερο τρόπο. Ο λόγος, διότι δεν αποδέχτηκαν την καταπίεση από τη ναζιστική μπότα. Οι άνθρωποι μέχρι πρότινος πολεμούσαν 200 χρόνια τους Τούρκους για την ελευθερία τους δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι ένας σιδερόφερτος εχθρός κατεβαίνει από τον ουρανό για να τους γυρίσει στο μαύρο παρελθόν…”. ¨. .
Ο πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Τάσος Πολιτάκης, ξεκίνησε τον χαιρετισμό του με στίχους: “ Πουλί μου που είσαι γρήγορο, άσπρο μου περιστέρι, μέχρι στους Κάμπους να ανέβεις, να δώσεις το χαμπέρι… Μέχρι στους Κάμπους να ανέβεις, στον πλάτανο από κάτω, γράψε με μαύρα γράμματα
το θλιβερό μαντάτο.. Στους Καμπιανούς που λείπουνε στα ξένα ξορισμένοι, να μην τους περιμένουνε, γιατί ‘ναι αποθαμένοι”.. ..
“Με αυτούς τους στίχους από το τραγούδι της εποχής του Ιωάννη Τσαγάκη,σας καλωσορίζω στο χωριό μας. Βρεθήκαμε σήμερα εδώ, στην πλατεία των Κάμπων, για ένα μνημόσυνο ιδιαίτερης σημασίας για όλους εμάς. Για να τιμήσουμε μαζί όσους έδωσαν τη ζωή τους στα πεδία των μαχών στο πέρασμα των χρόνων. Τους ήρωες νεκρούς μας.Τιμούμε σήμερα τη μνήμη των θυμάτων της γερμανικής κατοχής του 1944, καθώς και των πεσόντων στις τοπικές επαναστάσεις. Θυμόμαστε ξανά τα γεγονότα εκείνης της αποφράδας ημέρας για το χωριό μας. Ήταν 8 Μαΐου 1944 όταν οι Γερμανοί κατακτητές πήραν από την πλατεία μας πατεράδες, αδέρφια, γείτονες και τους έπνιξαν στη θάλασσα. Το μόνο τους «έγκλημα» ήταν πως ήταν πολεμιστές, πως ήταν Κρητικοί και ελεύθεροι στην ψυχή. Τα σπίτια έγιναν στάχτη, μα η μνήμη τους έμεινε άσβεστη για να μας δείχνει, ακόμα και σήμερα, τον δρόμο του χρέους. Όπως γνωρίζουμε, λαός που ξεχνά την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει. Η σημερινή τελετή είναι το ελάχιστο χρέος μας σε όσους αγωνίστηκαν για τα ιδανικά τους και έμειναν για πάντα αθάνατοι στη μνήμη, στη σκέψη και στην καρδιά μας. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αναφέρουμε τα ονόματά τους με ευλάβεια, πίστη και σεβασμό. Αυτό πράττουμε ανελλιπώς εδώ και τα τελευταία 13 χρόνια, με τη δική σας βοήθεια, στήριξη και παρουσία”. .
Από μεριάς του ο πρόεδρος της δημοτικής Κοινότητας Κυριάκος Ξηράκης επεσήμανε: “Η σημερινή ημέρα είναι μια ημέρα σεβασμού, συγκίνησης και ευγνωμοσύνης. Συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ για να τιμήσουμε τους ανθρώπους του χωριού μας που θυσιάστηκαν για την πατρίδα και την ελευθερία.
Ανθρώπους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στον τόπο μας και που με τη θυσία τους άφησαν ένα παράδειγμα δύναμης και αξιοπρέπειας για όλους μας. Οι πεσόντες του χωριού μας δεν είναι απλά ονόματα χαραγμένα σε ένα μνημείο. Είναι άνθρωποι που έζησαν εδώ, περπάτησαν στα ίδια σοκάκια, μεγάλωσαν στις ίδιες γειτονιές και άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στην ιστορία του τόπου μας. Και γι’ αυτό η μνήμη τους παραμένει ζωντανή και ιερή για όλους μας. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κρατάμε ζωντανή τη μνήμη τους και να θυμόμαστε πάντα την προσφορά τους.
Γιατί οι θυσίες τους είναι μέρος της ιστορίας του χωριού μας και δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστούν”
Συνεχίζοντας ο κ. Ξηράκης ευχαρίστησε τον Πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού για τη διοργάνωση της εκδήλωσης, αλλα και για ολες της εκδηλώσεις και δράσεις που κάνει καθώς και τον Δήμο Χανίων και την Περιφέρεια Κρήτης που είναι συνδιοργανωτές και στηρίζουν αυτή τη σημαντική ημέρα μνήμης και τιμής, ενώ καταλήγοντας επεσήμανε: “Μέσα από τέτοιες εκδηλώσεις κρατάμε ζωντανή την ιστορία, την παράδοση και την ενότητα του τόπου μας, ώστε οι νεότερες γενιές να γνωρίζουν και να θυμούνται αυτούς που θυσιάστηκαν για να είμαστε σήμερα ελεύθεροι. Ως Πρόεδρος της Κοινότητας Κάμπων, νιώθω περήφανος που σήμερα όλοι μαζί αποδίδουμε την τιμή που αξίζει στους ήρωες του χωριού μας:.
Αναγνώστηκαν τα ονοματεπώνυμα των πεσόντων και απαγγέλθηκε στίχος από την καθηγήτρια Μαρία Μαράκη. “ Και αν πέρασαν τα χρόνια και αν άλλαξαν πολλά, οι ψυχές τριγυρίζουν το Μάη, στου χωριού τα στενά.
Το πικρό το μαντάτο σκορπίστηκε πάλι…¨. Ακολούθησε ριζίτικο τραγούδι και η εκδήλωση τελείωσε με πλουσιοπάροχο γεύμα εντός του πρώην Δημοτικού Σχολείου.
Γιάννης και Ηλίας Κάκανος
Αφήστε μια απάντηση